Mühendislikte Fazla Karmaşıklık Tuzağı

Son yıllarda teknoloji dünyasında modern olmak adına her projenin mikroservislerle inşa edilmesi yönünde kontrolsüz bir eğilim oluştu. Ancak dağıtık sistemler kendi içinde ciddi maliyetler getirir: ağ gecikmeleri, veri tutarlılığı sorunları ve karmaşık orkestrasyon ihtiyaçları gibi.

Modern bir sistem mimarisinde karar verirken şu temel parametreler gözetilmelidir:

Geliştirme Hızı: Modüler monolitte kod tabanı tek bir altyapıda denetlendiği için geliştirme hızlıdır. Mikroservislerde ise servisler arası iletişim protokolleri tanımlanması gerektiğinden süreç yavaşlar.

Dağıtım Süreçleri: Modüler monolit basit sürekli entegrasyon ve dağıtım boru hatlarıyla çalışır. Mikroservisler ise karmaşık konteyner ve küme yönetimi gerektirir.

Veri Bütünlüğü: Modüler monolit ilişkisel veritabanlarıyla tam veri tutarlılığı sunarken, mikroservislerde dağıtık işlem yönetimi zorunluluğu doğar.

Gerekli Ekip Büyüklüğü: Modüler monolit bir ile beş kişilik çevik mühendislik ekipleri için idealken, mikroservisler servis başına bağımsız çalışan çoklu ekiplere ihtiyaç duyar.

Doğru Zamanlama

Milyonlarca anlık istek almayan ve farklı iş birimleri birbirinin koduna müdahale etmeyen sistemlerde ilk tercih modüler monolit olmalıdır. Kod tabanı sınırları net belirlenmiş modüller halinde yazıldığında, gelecekte darboğaz oluşturan tek bir servis, örneğin ödeme veya stok rezervasyonu adımları, ihtiyaç anında ayrı bir mikroservise dönüştürülebilir.